Su, Ateş ve Ahlak Şiiri - Hulusi Mutlu E ...

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde,
Üç dost yaşarmış masalsı günün birinde.
“Su, Ateş, Ahlak” el ele, yürek yüreğe,
Çıkmışlar güzel bir gün ormanda gezmeye.
Orman yemyeşilmiş, sessiz ve de serin,
Ağaçlar göğe uzanmış, öter kuşlar derin.
Ama vakit geçtikçe yollar karışmış,
Ağaçlar sıklaşmış, güneş kaybolmuş.
Bir korku çöreklenmiş içlerine ansızın:
“Ya kaybolursak, ayrılırsak bir gün...
Önce dönmüşler Su’ya merakla:
“Kaybolursan, nerede buluruz seni?”
Gülümser su sessizce, bir ezgi gibi ince,
“Şırıltım duyulursa, ben varımdır o seste.
Bir pınar çağlar ya da bir dere ağlar,
İşte orada beni bulursunuz dostlar.”
Sonra dönmüşler Ateş’e dikkatle:
“Ya seni yitirirsek, ne yapalım söyle?”
Ateş gülmüş: “Dumanımı gördüğünüz yerde,
Ben oradayım, el sallarım size.”
“Seni kaybedersek, ne olur Ahlak kardeş?”
Ahlak durmuş, derin bir nefes almış:
“Eğer bir gün yitirirseniz beni,
Bir daha bulamazsınız yerimi.”
İşte o günden beri, üç dost yürür el ele.
Ahlak en büyük değer, onlar için bir hazine.