Bulutların gözlerindeki buğu.
Yağmurun nefesi bir asil kuğu.
Sarar azizliği ufku boşluğu.
Ufuneti dağıtan serin el su.
Paslı gönüllerden kaygıyı siler.
Kuruyan dudaklar hep onu diler.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ğüzel şiir.
kaleminize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta