Hepimiz öyle bildik,hayatlarımızdaki zıtları.
Kapalı odalar ardında,bir Umut aradık.
Bulanlar vardı,ölüme terk edilenler de.
Sorduğumuzda ise tercih’den başka birşey demediler.
Gittiğimiz yollarda neler gördük bilseler,
Su veren elin,Umay ana misali,güzelliğiyle öldük.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta