Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
hayırlara vesile olsunnnnnnnnnnnnn
:))
Şu sayfanın güzelliğine bakın..Püfür püfür yaaa :) )
bir bir çıkardı öykülerinizi adam
Ve verdi sırasını yıldızlara
tuttuğu dileklerin
çoook güzel tebrikler reşidecim
bu iki şiir o denli gizemli ki bir türlüanahtarını bulamadım. ama adam pek tekin olmadığı belli. benim bir dostum vardı. biraz hovardaydı. ve bir kadınla beraber olduktan sonra ilk karşılaştığı kişiyi beraberliğini en küçük detaylarına kadar anlatırdı. ben onun bu tutumunu çok eleştiriyordum. ve bana benim kadınla yatmam değil yattıktan sonra onu bir başkasına anlatmaktan sonra zevk alıyorum diyordum. bu iki şiirdeki adamın o benim arkadaşımla benzerliği olduğunu sanıyorum. yine de gizemli bir şiir ve şaire bunu bizi derin derin düşündürmeyi başarmış.
saygılarımla:
rr.akdora
ve buna rağmen elleşerek aynı masayı sürüklüyorsun
betondaki gürültüye inat
kanınızda ortak tein
ve aynı oksijen kısaca
tebrikler begenerek okudum sızı de sayfama beklıyorum
Okudum ikisini de.. Off dilim tutuldu valla ne diyim..:))
tebriiikleerrr...:))
Hakikaten bazen anlamayana davul zurna bile az geliyor....
Tebrikler, eline yüreğine sağlık...
anlayana sivrisinek saz anlamayana davul zurna az.... kutlarım kuzen
Usulca sakladı öykülerini adam
etrafında dolanan isimden fi(i) llerin
-belli ki
kalabalık bir anason kokusuydu ay o akşam
zamanı kurulmuş sevdalarda yalnızlığına sunulan
ve şiir
seyrek ve kıvırcık saçlarının
yosma dokunuşlarıydı
ağır, sancılı
bir bir çıkardı öykülerinizi adam
Ve verdi sırasını yıldızlara
tuttuğu dileklerin...........
:) Striptiz...
Şiirin başlığı bana ilginç geldi... bundan önceki de aynı başlıkta olduğu için tabiki diğer şiirde...
Öyle bir merakla açtım ki şiiri...:) Huyumuz kurusun... birilerinden kapmış olmalıyım bu merakı... acaba bu stripçi kim merakı içinde açtım sayfayı... Birine gönderme olduğunu tahmin etmiştim ama...
Şiirini okuyunca 'sanki bu stripçiyi tanıyorum' gibi bir his kapladı içimi... Anason kokusunu da aldım biraz:)
Hayat bu işte... birileri birilerini soymak isterken anadan doğma üryan... kendi stripçi oluverir...:) düşlerden düşer...
'aman öykülerinize sahip çıkın:)' ...... Haklısın Sevgili Reşide... öykülerimize sahip çıkalım:))
Yüreğe ve kaleme tebrikler
Ağız tadındaydı:)
Sevgilerimle
Bu şiir ile ilgili 68 tane yorum bulunmakta