ada vapuru bohem şehrin göbeğinden kalkınca dokuz geçe
elveda dedim Eylülden Eylüle yorgun şoförlerin istikametine
çatlamış bardak bavulumun içinde yivsiz altıpatlar
iki üç kurşun mahremiyeti eksik aklım misafirliğine hediye
yarım saat tırmanırdım yokuş başına gelene hastahane
isimlikte ise adın geçen doktor görürsem diye aklım savulsun
hem verem savaş hücremin çevresinde hem ağaç gölgesinde
ada vapurundan indiğimde dokuzu beş geçe gelirdim sahile
hastahanede ilk fırsatta izini zor veren hekim baş müdüre
teşekkür borcu ile yürüryüp dev sahilde taş götürdüm
sektirmeyide denedim yıldızları tek tek bağladım birbirine
denizden toprağa yalnızlık dumanı var adını üfleye üfleye
kulak yapısı ile ilgisiz ve ordan girip burdan çıkmayan adın
hayal ederdim sen ben ve hastahanedeki bir ağaç gölgesinde
Kayıt Tarihi : 16.10.2018 21:07:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
