Sözsüzlük Şiiri - Yükselen Çınar

sözsüzüm
iki hatıramı sayar çeker giderim
rüyalarım anladı herkes de anlar ki
ne şehvet ne de metanet hiçbiri
kalmadı ki hiç ilham eden bir yürek
sözlerime çimento olacak bir sebep

sayıklıyor belki bir ışık olur diye
adem durmadan konuşuyor
okuduklarım ve yazdıklarım kayboldu
bulamaç bir yemek midem kabul etmez
ağızdan da aşşağı tek karış inmez
"ne bu şekilsizliğin" duydunuz mu sordu bana adem

kasıntı bir hal mi isterdin ey adem
doğamda yok içimde yok
samimiyetsizlikle aram hiç yok
istediğin yükseklikler kaynadı serildi yere adem
yerlerinde eser yeller oynar edepsiz hüzünler
hiçte anlamanı beklemem ey adem
senin doğan hayatta kalmak benimkisi ne bilemedim

kurtul kurtul kurtul , kalk kalk kalk
adem susmuyorsun ya ömrün de uzun olsun
boy boy oğulların da olsun
yaşın geçmesin sesin tükenmesin
ben bir garip çoktan geçtim adem
elbet seni dinlerim

kalkıyorum da rüzgar sert adem
kurtuldum da kanca bitmiyor adem
sözsüzlüğüm beni en çok yaralayan bu adem
kale inşa edeceğim diye
kafama tuĝla yiyip durmuşum kendi kalemimden
söyle adem ne olucak bu sözsüzlüğüm