Nasıl da kandırmışım senelerdir kendimi.
Güya sen götürürdün duman duman derdimi.
Yalnızca dert ortağı değildin ki sen bana.
Kıvrak dansöz gibiydin masama çıktığında.
Hiçbir dostun ben kadar yakın değil diyordun.
Ciğerimde gezerken ne güzel söylüyordun.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta