Yazabilenler azad olur kederinin zehrinden .
Kalem bir neşter gibi keser gamdan kangreni
Uzaktan sessizce yaklaşır kaybedenler
Sonra sözcüksüzler gelir hüzünlerin masasına Sabahlarca buluşurlar gayretsiz bakışlarda Gözlerinde artık göremediğin ışıktan anlarsın
Büyük kaybetmiş aşk müptezelleri belli.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta