Söz kalır Mekan gider Şiiri - Ömer Tural

SÖZ KALIR, MEKÂN GİDER

Kimi yarış peşinde, kimi hırsın kölesi,
Bizimki bir gönlün, bir kalbe yaslanması.
Gelip geçer gruplar, bitmez dünya çilesi,
Asıl olan insanın, ruhuyla beslenmesi.

Bugün bizde anahtar, yarın kim bilir kimde,
Söz bir emanet gibi, durur mühürlü dilimde.
Dünya savrulsa bile kalsa tozun içinde,
Bir dostun tebessümü kalır açık elimde.

Bilgi bir fener olur, karanlığı yararken,
Vakit dolup taşarken biz henüz erkenken.
Ömür sessizce akar, izini ararken,
Güzel kalmak esastır, göç vakti yaklaşırken.

Karagöl susar derin, dağ gölgesi suda,
Bir sır saklar geceden kalan o duru yâdda.
Mekân gider, iz kalır taşta, seste, duada,
İnsanın bıraktığı söz kalır bu dünyada.

Ömer TURAL