Soytarının ardından gittim
derinliğe doğru inen rutubetli, yeşil dehlizleri geçerek.
Bir ışık, ilk ışık.
Pelerinin altında karanlık, ellerinde korkunun kokusu
direğe bağlanıp kendi kendine yandı, sonra
biliyorduk ama unutmuşuz, bakarken hatırladık ince dumanına
korku olmadan inanç olmaz
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta