Yollarda çürüttüğüm yollar, tüketti ömrümü.
Gözlerimde kör ettiğim gözler, çekti son perdemi.
Dostluklarımda maffettiğim dostlukları, bilemiyorum hiç diyeceğimi;
Söylesene şimdi ne yapmalı?
Kalbime gereken tadilatın, haddi hesabı yok.
Hoş, olsa da ne çare, geri düzeleceğine ümit yok.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta