Söylesem Şiiri - Murat Ülkü

Söylesem dökülür yaşlar gözümden,
Kelimeler düğüm, heceler bıçak.
Vazgeçtim artık her bir sözümden,
İçimde bir dünya yandı yanacak.
Q
Kirpik uçlarımda bekler bir bulut,
Her bakışım biraz ıslak ve derin.
Kime emanettir sendeki umut?
Nerede o neşeli, o eski yerin?
Q
Ne güzel gülerdim ben bir zamanlar,
Gülüşüm bahardı, sesim bir ışık.
Şimdi halimden sadece karanlık anlar,
Yollarım dolambaç, aklım karışık.
Q
İnsan özler miymiş kendi kendini?
Ben özledim işte, o dertsiz beni.
Yıkmışım ruhumun bütün bendini,
Arıyorum dünden kalan gölgeni.
Q
Suskunluk bürümüş sessiz feryadım,
Eski benle aramda koca bir uçurum.
Silindi belkim de en başta adım,
Yorgun bir yürekle, öylece dururum.
Q
Aynalar yabancı, simalar uzak,
Sanki bir gurbete düşmüş gibiyim.
Hayat mı bu oyun, yoksa bir tuzak?
Kendi enkazımda kalmış gibiyim.
Q
Dilimde sükûtun o ağır mührü,
Yüreğim bir sahra, yangın yeriyle.
İçtim kadeh kadeh bu acı zehri,
Vedalaştım her gün dertli seriyle.
Q
Efkârım dağılır geceye doğru,
Bir yıldız kayınca gönlüm burkulur.
Hangi yol çıkarır sılaya doğru?
Hangi limanlarda sular durulur?
Q
Güneşi unuttu pencerem çoktan,
Ayazda titreyen serçe gibiyim.
Ne bir el uzanır, ne ses var gökten,
Kendi karanlığına mahkûm biriyim.
Q
Ufukta sönüyor son kalan ışık,
Bir ömür dediğin, bir nefeslik an.
Ruhumun her yanı yara, karışık,
İçimde can çekişir koskoca cihan.
Q
Ne bahar beklerim, ne çiçek artık,
Mevsimim zemheri, toprağım kırağı.
Bütün umutlarım boynu bükük, yırtık,
Ölümden daha yakın hüzün durağı.
Q
Artık ne bir soru, ne de bir cevap,
Sessizlik sarmış her yanımı benim.
Eriyip gidiyor en büyük sevap,
Kendi mezarını kazan biriyim.
Q
Sönsün tüm lambalar, kapansın kapı,
Yalnızlık tek mülküm, tek son durağım.
Yıkıldı ruhumun o narin yapısı,
Kendi küllerimde sönen ocağım.
Q
Garip Murat bitti, tükendi kalem,
Bu dünya bir handı, geçtim gidiyorum.
Duymasın sızımı şu koca alem,
Sonsuz bir sükûta göçüyorum.