Söyleme Ne Olur Şiiri - Esma Özdemir 3

Bekleyeceğim o günü
Ellerimi seveceksin önce
Biliyorum
İki alyans gibi iç içe geçmiş
Kalplerimizin birbirine kenetleneceği
İşte o günü
Sabırla bekleyeceğim.

Bir kez daha bakınca gözlerime
Ömür boyu ayrılamayacağız
Biliyorum.
Bu bir fantazi değil;
Eminim, ben kendimden.
O an gelince
Sen de emin olacaksın.
Bunu şu an hissedebiliyorum.

Hep yanımda kalmak isteyeceksin
Ne pahasına olursa olsun.
Bu ayrıntıyı iyi düşün, olur mu
Gelmeden önce, son kez..?
İstemem, çünkü bi daha
Gözün arkada kalmasın!

Bu gurbetlik bitecek!
Birgün gönül evine, sılaya döneceksin.
Bırakmayacaksın çünkü
Bir daha bu kalbi
Değil mi...
Anadan öksüz; babadan yetim?
Ve el insaf! Bu çocuk
Bütün dünya nimetlerinden mahrum!
Ait olduğun yere o gün nihayet
Kavuşmuş olacaksın!

Bütün çiçeklerini al da gel
Gülistanım!
Yürü filiz filiz
Tomurcuklarınla üstüme!
Hem ilk
Hem de sonbaharım!
Ne kadar bağ...
Ne kadar bahçe kurudu yokluğunda
Bir bilsen!
Soldu; en güzel, en taze
En kırmızı güllerim, soldu...

Oysa, ne çok beklemiştim
Umutla, ilk kez toprağında açmayı...
Gözlerinde kaybolmayı
Ölüp ölüp, dirilmeyi her bahar
Kızıl bir gonca gibi dalında serpilmeyi
Ateşinle kavrulup külünde savrulmayı...
Sonra, ince bir sızı gibi
Nehirler boyu dökülüp kalbine
Bir tohum gibi, yeniden
Ebediyen toprağına karışmayı, sevgilim..
Ne çok arzu ederdim, bir bilsen!

Özledim, seni tarifsiz
Tükenmez sana hislerim!
Yüz yıllar değil;
Bin yıllar boyu hasretim
Kutsanmış toprağına sevdiğim!
Ve yine özledim, diyorum; anla!
Özlüyorum
Annesini arayan
Ağlayan
Beşikteki bebekler gibi perişanım!
Ninni söyle, sev, uyut
Bu öksüz kalbin sahibi;
Neredesin?
Ne olur, gel artık!
Al beni kucağına;
Okşa, o şifalı gözlerinle;
Merhemden yumuşak
Göklerden güzel
Kehribar sarısı
O tatlı bakışlarınla, okşa!
Söyleme, ne olur o an
Söyleme, ne çok
Beni sevdiğini!

İlkgözağrımsın çünkü
Delikanlım..!
Ben
Anlarım...