Bir garip ölmüş diyeler, üçgünden sonra duyalar..
Gözlerin mi, saçların mı, bilmem ellerin miydi?
Sen miydin beni çeken, aşk mı, hâyâl mi dersin?
Özlem mi, ağrı mıydı, yüreğimde büyüyen,
Büyülü tutku muydu, söyle; neyin nesiydi?
Kanmadığım su mudur; yoksa iklim mi kurak,
Doyurmayan ekmek mi, doymayan ben miyim ki?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Değeli arkadaşım, candostum,
seni tekrar okumak ne güzel...
Hoşgeldiniz....
Yaşanacaklarda umudun bitmemesi dileğimle....
Tebrikler....
Yaşanmamış, bir masaldı, sanki o kötü anlar,
Unutma ki senle yaşanacak daha güzel yıllar var.
Çok güzel kalemine sağlık
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta