Söyle! Çocukluğum, yıkanmış avlu.
İplere asılmış, tertemiz kumaş...
Annem; seni yıkayıp, nereye gitti?
Avluda ki çocuk, neler kaybetti?
Anıların rüzgardır, üstümüze sinmiş kiri paklayan... annemiz mi? o anıları üfleyen, bizi eteğinin avlusunda emziren kudrettir
Hüznünü dağlara savuran
senin kırılgan
ürkekliğin yok mu ceylan
ruhumu kanatlandıran
an be an kaçmaya hazır haline
ne aşklar susadı
Devamını Oku
senin kırılgan
ürkekliğin yok mu ceylan
ruhumu kanatlandıran
an be an kaçmaya hazır haline
ne aşklar susadı




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta