Asırlardır sinende sürdü sandal sefası,
Görkemli sahilinde nice güzeller güldü.
Zamansız ayrılığın çekilmiyor cefası,
Söyle bana ey Haliç! Kaç âşık sende öldü?
Seyre daldım Haliç’i âşıklar kahvesinden,
Aşka adanmış ruhum şu an sanki bir başka.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta