Şövalye Ve Prenses Şiiri - Mesut Yüksel

Sen bir prensessin.
Ben, sana varmak için,
kaderle çarpışmış bir şövalye.
Geceyi yaran nal seslerinde,
adını taşıdım.

Dağ dağ ordular düştü ardımda;
Kalkanımda suskun fırtınalar,
zırhımda kılıç izleri vardı.
Oysa en derin yara,
yüreğime senin açtığındı.

Kanla yazılmış bir tarihten
sağ çıktım.
Şimdi kapındayım,
ölümü geride bırakmış bir can,
aşka sığınmak ister.

Gül kokan göğsünde,
sakla beni zamandan.
İlkel yaralarımın ilacı,
tüm eski acıların
Kristal tacı sen ol.

Bir şövalye, bir prenses…
Bu bir masal değil;
unutmayı bilmeyen kalpler için,
kutsal bir yemin...