Defalarca aynı soruyu sorup durdum kendime,
Yalnızlıkmıdır insanı baştan sona bitiren.
Yoksa insanmıdır sonuna kadar yalnızlığa kitlenen.
Hesapsız, kitapsız sevdalarla ümitlenen.
Çok geçmedi sorunun cevabını buldum, zannettim,
Farketmeden kendimi zifiri karanlığa hapsettim.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta