Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
anlık çizgilerle yaşarız hayatı, tuale atılan her fırça darbesi resmin akışını ya derinleştirir ya da sığlaştırır. geri çekip kendini baktığında, soluklandığın andır.ya beğenirsin ya beğenmez...beğenmişsen, yeni canlı renkler eklersin, bazen siyah bile yakışır.yok beğenmemişsen fırçanı hep sakınarak vurursun hayata.mutlu son niye arayasın ki,son olacaksa...ağlaya güle bitirmelisin tabloyu...güzeldi şiiriniz.tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta