Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
gönlünüze sağlık,insanı düşündürmeye sevk aden bir tarzınız var,diğer şiirlerinizi de okudum.
hiç kurulmamış bir saatin ortasındayız? bence işleyen bir saatin belki saniyesinde insanlık ömrü müddetince yaşamaktayız,yalnız saniye ne yelkovanın nede akrebin hangi zaman üzerinde durduğundan habersiz belki bu yüzden durduğunu düşünmekteyiz(bence)
saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta