Sorma!! Şiiri - Tuncay Aytaç

Sızma harekatı bu!
Sisler arasında gecenin yüzüne kara çalan
Utanmaz, arsızca, zürriyeti belirsiz sözcüklerde arınma seansında
Yüze sıçrayan kanda utançtan arınma müptezelliği.

Lan! Hiç mi arınmayı bilemedim ben be!
Denizler arındırırken ayın günahlarını metcezirlerde.
Hiç mi avunamadım ben!
El çabukluğuyla, sahte sihirlerde.

Susuyor her şey şimdi.
Öfkelerim bozarken gecenin büyüsünü.
Bozkırın ortasında okyanuslara göz kırpan
O okyanuslara kavuşamamanın yürek yangınında dalgalarınla avunuyorsun be iç denizim.

Kanatları yolunmuş bir serçe ölümü yeğlerken
Gecenin basamaklarından düşerek intihar eden düşleri kaderin aymazlığına bağlayayan adamım ben lan!

Vicdan kilidinin ardına hapsedip kendimi
Zındanlarda çürümeyi göze alacak kadar kırılmış onurum bu, dünya denen cam fanusta.

Kişiliğin ardına gizlenen öfkeler kırıp zincirleri Azat olsa bu fanustan
Boğulacağım kendi iç sularımda bir bardak suda fırtına kopartarak.

Göz sürgünlerim güneşe ulaşamamanın utancında kapanıyor şimdi bir yılan sinsiliğinde göz kapağına.
Oysa biz, yanıbaşımızdaki ağacı parçalayan yıldırımın yelinde kapatmamıştık gözlerimizi.

Sahte mutluluğa öykünen dil yalanlarından
Usanıyor iç sesim artık.
İç sularımda boğuluyorum sahte kulaçların beceriksizliğinde şimdi.
Şu dünya denilen melodramın bozuk plağında
Kendi tekrarlarımda çoğu kez.

Sorma diyor dilim! Sorma!
Gönlünün tufanlarında savrulurken,
Gönül ormanlarını nasıl talan ettiğini anlatırsam
Dünyan yıkılir be!
Dünyan yılılır lan! Dünyan yıkılır