Kondu bir güvercin daha
Yürek ağacının dalına
Çile neşrolur dört bir cenaha
Bilmem erişir mi hüzün yılına?
Acı değil bu, tatlı ızdırap
Her gün çağırır durur beni, türap
Vuslat gelmeden, gidemem ki
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
