gün ağarırken pencerelerde
kirli geçmişimizin sorgusunu yeni tamamlıyorlardı.
yorgunluğa yatmış ayaklarımın
ve okşamayı unutmuş ellerimin yasını tutuyorum karanlık odada.
bak işte;
şimdi sabah oluyor
ama gözlerim korkak güneş ışığına,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta