gün ağarırken pencerelerde
kirli geçmişimizin sorgusunu yeni tamamlıyorlardı.
yorgunluğa yatmış ayaklarımın
ve okşamayı unutmuş ellerimin yasını tutuyorum karanlık odada.
bak işte;
şimdi sabah oluyor
ama gözlerim korkak güneş ışığına,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta