Sorarlarsa öldü dersin Şiiri - Ayhan Ulu

Sorarlarsa öldü dersin,
çünkü gidişim — sesin yankısında saklı bir susuş.
Yok oluşum,
bir aynanın kendi yansımasından utandığı kadar sessiz.

Ben,
karanlığın bile adını unuttuğu bir gölgedeyim artık,
sözlerim — rüzgârın ağzında kırılmış harfler.
Ölmeme eşdeğer bir yitim bu,
gözbebeklerimde yanık bir veda kıvılcımı titriyor hâlâ.

Sorarlarsa öldü dersin,
çünkü her nefesim eksik,
her susuşum, bir “keşke”nin cenazesine çevriliyor.
Bir yarım kalmışlıkla çarpar göğsüm,
bir daha tam olamayacağımı bilen bir kalbin ağrısıyla.

Dünle bugün arasında çürüyen bir saatim ben,
her tik-tak bir hatıranı kemiriyor,
her nefes bir unutuşu diriltiyor.
Kalbim — susturulmuş bir çan gibi,
çalınca sadece içimde yankılanıyor.

Sorarlarsa öldü dersin,
çünkü hayatta kalmak, artık yaşamak değil.
Gözlerimdeki ışık,
senin yokluğuna borçlu karanlığını.
Ve ben,
dizlerinin önünde eğilmiş bir gölge gibi hâlâ oradayım.

Sana son kez dokunduğum o anda
zaman ikiye bölündü:
bir yanı sensiz, bir yanı sensizliğin gölgesi.
Gidişim bir düşüştü,
ama düştüğüm yer “geri dönülmez”in kıyısıydı.

Artık adımı rüzgâr taşır,
yüzümü yağmur siler,
ve ben — hiçbir dilin söylemeye cesaret edemediği bir cümleyim.
Sorarlarsa öldü dersin.
Çünkü ben,
yaşarken bile mezar taşıma adını kazıyan bir yalnızlıktım.

Ve eğer bir gece,
rüyanda biri adımı fısıldarsa sessizce,
bil ki ben oradayım —
ölümle hayatın arasındaki çizgide,
sana dönmeyi hâlâ beceremeyen bir yarım kalış gibi.

Sorarlarsa öldü dersin,
ama bil sen,
ben sadece sensizliğe gömüldüm.
Ve bu —
öldüğüm kadar yaşadığımın da ispatıdır.

Bir gün sokakta,
adımla çınlayan bir yankı duyarsan,
bir serçenin kanadında savrulan o harfi tanırsan,
işte o benim —
yokluğundan dönmeye cesareti olmayan hâlim.

Sorarlarsa öldü dersin,
çünkü kalbim artık nefes almıyor senden yana.
Bir gül kurudu içimde,
adı “biz”di,
şimdi toprak altında, sessiz bir kelime mezarı.

Yüzüm,
rüzgârla şekil değiştiren bir hatıra.
Sesim,
zamanın paslı dişlileri arasında sıkışmış bir yankı.
Ve ben…
bütün eksiklerimin toplamıyım artık.

Sorarlarsa öldü dersin,
ama ben,
her “öldü” dediğinde biraz daha doğarım içimde.
Çünkü seni unutmamak,
ölümden de ağır bir direniştir bazen.