Yıllar sonra İsmigül Hanım, dedim.
Bana köylü adım hatırlattın, dedi.
Bir tanem, canım, öz canım, dedim.
Sen de canıma can kattın, dedi.
Seni İsmigül diye çağırırlardı, dedim.
Oysa bana Gül diye bağırırlardı, dedi;
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta