Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Kıymetli Hadiye abla lütfen hoşgörünüze binaen şiirlerinizi okudum içerik çok zengin benzetmeleriniz çağrışımlar ustaca (bir şiirinizi değerlendirmiştim biraz katılık yaptım hoş görünüzü lutfedin aslında hüsnüniyetliydim sizler gurbette bu şiir sanatıyla,ülkemizi temsil ediyorsunuz!!!edebiyatımıza katkı sağlıyorsunuz!!!yarınlara kalacak mısralarınız göze yansıyan ışık gibi!!bu sanata gönül vermeniz takdirinde fevkinde!!!uzun zaman size yorum yapamadım bana kırgın olduğunuzu düşünerek bu hafta DÜNYA KADINLAR GÜNÜ''Kadınlar gününüz Kutlu Olsun''..saygılarımla
Şiirinizi okumaktan büyük haz aldım, dost yüreğinizi kutlarım. Kaleminiz daim çağlasın. Bilal Esen
Sonunda bir gün, nasıl olsa her şey sona erecek sevgili Hadiye Kaplan.İŞTE O SON GELMEDEN,BELKİSİZ, KEŞKESİZ BİR YAŞAM DİLİYORUM. HER TÜRLÜ KEDER VE PİŞMANLIKLARDAN UZAK. KUTLARIM BU ÇOK GÜZEL ŞİİRİNİZ İÇİN SİZİ....
Sonunda bir gün ya umudu kucaklamak, sonun başlangıcı olur... Ya da ölümün kucaklaması ki bu da umudun sonu, unutulmanın başlangıcı.
Sondaki o bir günü beklemeden yaşamak lazım yaşayabileceğin her şeyi.
Güzeldi sayın Hadiye Kaptan... Kutluyorum....
KALEMİNİZ ÇAĞLASIN ÇOK GÜZELDİ
Tek kelimeyle mükemmel ya da muhteşem bir şiirdi Hadiye Hanım
Duygu ile düşünce elele vermiş, sevgiye has bir sitemi, felsefeye dönüştürmüş usta kalem.
Bu çok güzel şiirinizi ve sizi yürekten kutluyorum,
Sevgimle, saygımla efendim,
Ünal Beşkese
Nutkum tutuldu...
Harika bir şiir..Öylesine hoş bir tat bıraktı ki yüreğimde..
Sevgileeer..
geçmişi konuşturup durma içinde
nasıl uyanıyor toprak bıkıp usanmadan her mevsime
pişmanlıklarla açılmasın gözün yeni güne
artık /mavi yeşil, deniz kokusu getir sabahlarına
FARKLI VE KENDİNE HAS BİR ŞİİR OKUDUM YİNE
DEĞERLİ ŞAİRİNE, BİN SELAM OLSUN...
lal oldum kutluyorum arkadaşımı yüregine emegine saglık selamlar
yaşamak dediğin
ölümün galibiyeti / senin mağlubiyetin
unutulmak değil mi, sonunda bir gün? …
evet güzel dizeler. sevmek sevilmek değerini bulmak güzel aksi taktirde elem keder olur.
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta