Gülerken herkes güler, ağlarken yalnız ağlarım.
Sen benim olsan da, ne kadar aklında kalırım
İnsanın kalıbına değil kalbine bakar, akl-ı selim.
Kırılmamak için, vurmayı öğretti bana kırılası elim.
Son kişi son değildir, sondaki adam baştaki son.
Kesene bereket, kalk hesap bekliyor bak garson.
İlerlemek, ilerici olmakta değildir, üst akıl olmaktır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta