Ey ismi yıldızlara nakşolmuş kadın,
Zamanın ötesinde adını fısıldar rüzgâr.
Ne saatler tüketir seni, ne takvimler,
Çünkü sen, varlığınla ebedi olanı hatırlatırsın.
Gözlerinde saklıdır geceyle gündüzün sarmalı,
Orada ay doğar, güneş batmaz,
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta