14.08.2000 İstanbul Güngören Hastanesi
Gözlerime yerleştirmişsin bir ıssız kabri,
Ve sonsuzluğu sığdırmışsın ve sessizliği.
Karanlıktan, renklerin boğuluyor her biri,
Renksizlikten doğuyor, renklerin dipsizliği...
Dünya, senin doğru çizginde gelmiş hizâya;
Yaşamsa sonsuz karanlıkta beliren nur mu?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta