Sonsuzluğun Başladığı An Şiiri - Sadık Korç

Bir anda gelen duyguyla yazmadım sana,
İçimde birikmişti sevgin,
Taşan bir nehir gibi döküldü kelimeler,
Tutunamadı tenim.

Uzun zaman boyunca,
İnce ince işledim sözcüklerimi,
Çorak diyarlardan geçip
Babil’in asma bahçelerine çevirdim içimi.

Üzüm bağlarının arasında yürüdük gizlice,
Bir yanda elma dalları uzanıyordu göğe.
Önce üzümü tattık, sonra elma,
Ve bir anda değişti dünya.

Uzak âlemlerden gelen bir nida vardı aslında,
Diz dize oturduk, düşündük uzun uzun.
En sonunda, yalnız iki kalptik orada,
Bir iple bağlıydık aynı sessizliğe.

Bahçede bir masa duruyordu,
Üzerinde minicik bir fidan.
Kimse yoktu bize bakan,
Sadece senin gözlerinin güzelleştirdiği o an vardı.

Yüzük parmağın belirdi sonra,
Sonsuzluğun işaretiydi o.
Toprağın üzerinde diz çöktüm,
Bir elimde gül, diğerinde şiir vardı aslında.

Ve işte
Sonsuzluk başladı o anda,
Önümde duran o tatlı masada.