Yürüyor bir baba hastane koridorlarında Yavrusu icerde kan ağlıyor gözleri belli Soğuk bir rüzgar esintisi geliyor pencereden Boşluğa öylece bir bakış atıyor Az sonra kopacak kıyameti seviyor Kapılar bir kara habere açılıyor Kaybettik diyor hekim bey onu kaybettik Sonsuzluğun kapıları açılıyor babanın gozlerinde Ve bir sessizlik sarıyor dünyayı Yıkılıyor adamcağız dayanamayıp Çöküyor dizlerinin üzerine Kolları boşluğa açılıyor Son bir kez daha bakıyor boşluğa tebessüm ile Kapatıyor gozlerini huzurun koynunda
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta