Ve sen...
Gölgeleri, kendilerinden utandıran kadın.
Gözlerinden okunuyor, aşık oldukların.
Vakit yavaşlıyor, o saçların her dalgalandığında
Bense rüzgara kafa tutan bir yelkenli gibi
Ulaşmaya çalışıyorum, kokuna...
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta