Bir ben kaldim, gittiler; birer birer gittiler.
Yer ayaz, gök parlak, çatımı yıkıp gittiler.
Taş duvar kaldı buz gibi, kalanını söktüler.
Sanki ruhumu kum gibi, mezara döktüler.
Bir sütun var sırt verdiğim, ötesi yıkıldı.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta