ana çiçek,ana dalında açar solmaz tomurcuk,
güle benzer evladım deyişinin taze kokusu,
vursa bile hazanı ömrünün gurbet çağlarına,
yine şefkat saçar,yine kaçar uykusu...
serpiştirir yağmurunu gözyaşından,
büyütür canından bir parça çiçeğini,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yakup Bey...değer şiir içerik olarak...kutlarım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta