Sonsuza dek Şiiri - Sinan Yolcu

Otuz küsur yıl geçmiş çocukluğumun üzerinden
O kadar oldu mu gerçekten
Henüz altı yaşında çiçeği burnunda bir çocuktum ben
Mutluydum oyunlar oynarken

Akşamları dönerken yaz gezintisinden
Sırayla annemin sırtına çıkardık kardeşim ve ben
Ne konuşulmuştu bilmem ama
Hatırladığım gülüşmeler vardı sözleri bölen

Kalbim özlemle ararken o yılları
Lacivert bir akşamda seyre dalmıştım yıldızları
Hafiften de bir esinti çıkmıştı
Canlandı gözlerimin önünde çocukluğumun anıları

Çok görmeyin bu dileği bana
Hep bir yanımın çocuk kalmasını isterdim oysa
Ayak uyduramadım bir türlü şu anlayamadığım dünyaya
İstiyorum yüreğim hep bir çocuğun ki gibi kalsa

Annem masallar anlatıp ninniler mırıldansa
Babam yine o karanfil çiçeklerinin önünde kucağını açsa bana
Zamanı durdurabilmek isterdim işte orada
Kalsaydık sonsuza dek bütün aile hep bir arada!