yürüyorum, yirmidört yaşında, hayatın yükü omuzlarımda
ağırlığımı taşıyamıyor, izlerim kalıyor bu yollarda
elimde, bir sigara, içime çekiyorum yarınları, bu yokuşlarda
uzaklarda, bir mutluluk görüyorum, uçurumların sonunda
gökyüzünde, kuşlar eşlik ediyor, telaşlarda, akşamın yıldızlarına koşarcasına
uykusunda bir çocuk uyanıyor, düşlerindeki mutluluğu aramakta
kıyametin adı kopuyor, bir yürek kanıyor bu sokaklarda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yüreğinize sağlık
saygılar
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta