Dünya seninle dönüyor, geri kalanı sadece mevsim.
Bir nefeslik yerin var göğsümün tam ortasında.
Sensiz neye yarar bu akşam, bu şehir, bu gökyüzü?
Sen yokken, eksik kalan bir cümlenin sonu gibiyim ben.
Güneş vurur nur yüzüne.
Dalga sesleri duyulur vapurdan yeditepeye.
Nezaret eder gözlerim gözlerine.
Bilirim, son kez bakarım aşkın yüzüne.
Akla düşünce sen, bir ay olurum karanlık bulutların ardında parıldayan.
Kaç kor ateş yakacak içimi? seni unutmak için kaç mecnunum geçecek çöllerinden?
İçtiğim soğuk su bile içimi yakarken, kaç hazin mektuplar yazacağım? karanlıklar içinde..
Unutur muyum cennet gözlü yari,hazan bakışı.
Hicrandan evvel döküldü,içimdeki ağacın kasvet yaprakları.
Felek içimde açmaz oldu güneşi.
Hapsetti mağrur güzele mahzun nevmidi.
Yorgun küheylan'ın meçhul şiirleri.
Kalbim aklımı çelmeye çalışıyor
Korkularım beni ele veriyor senle
Yorgun ellerimin arasına başımı aldım
Çaresizce, düşündüm kendi kendimi benle
Gönlüme yüklenmiş dermansız dertler
Yine bir sabaha karşı hiddetlendi gönül, sen akla düşünce.
Yine dar nefesler doldu ciğerime, kasvetin ağına düşünce
Yine uyandım kabuslara tek başıma, sensiz hayallere düşünce.
Zor mu geliyor? Belki.
İnsanın kendi içinde kaybolması acı veriyor.
Gözlerim artık görmüyor, kulağım artık duymuyor
Ben kendi sessizliğimde, kendi hakikatimin orucuna tutunuyorum.
Aşk mı? Bir zamanlar kalbimin çeperinde filizlenen,
Sonra bu dünyanın soğuk ayazında, açamadan kuruyan bir mevsimdi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!