İstanbul'dan İzmir'e denizin olduğu her yerde.
Düştü dalından o yaprak, sarardı benzi, soldu,
Bir nefeslik ömrü bitti, vakit akşamı buldu.
Ne bir sala okundu, ne duyuldu bir seda,
Rüzgâr, o eski dostu, fısıldadı bir veda.
Kazarken mezarını rüzgâr ıslık çalarak,
Örttü üstünü yavaşça, diğer ölü yaprak.
Gece çökünce hüzün, dağlara duman oldu,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta