İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
şu kısacık faniliğimiz de, hangi sonbaharın bizim son baharımız olacağını bilemeyiz tabi ki, o yüzden benim şiirimde sonbaharın önemi büyüktür. her sonbahar inzivaya çekilir, ömrümün muhasebesini tutarım. yolun yarısına 5 kaldı. kim bilir...
Esasında doğru bir benzetme... Doğum günleri yaşam mevsimimizin bahçelerinde açan çiçekler gibidir... Güneşi gördükçe ilkbahardan başlayarak sırayla yaz ve sonra sonbahar çiçekleri. Her birinin ayrı güzelliği olan çiçekler...
kaleminize sağlık sayın Kemal Değirmenci...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta