Sonbahar sarılığına yakalanmış yapraklarımız
Bırakmayın diyoruz, bizleri hiç dinlemiyorlar
Bir kısmı tanıdık bildik rüzgarlarla gidiyorlar
Yere düşenlerimizi, acaba kimler topluyorlar!
Dallara bakanlar Kasımı ileri geri suçluyorlar
Onlar, içimizde olup bitenleri hiç bilmiyorlar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta