Koca heybetli ağaç nasıl cebelleşiyordu rüzgarla
Kalbim öyle soğumuştu ki
Yapraklar bile sararmamıştı
Daha yeşil daha canlı kalmıştı
Tek tük yapraklar kalınca mı bitecek hüzün rüzgarı
Kızıl süslü yapraklar arasında düşlüyorum bunları
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta