Sonbahar hüzün kokar, ayrılıktır...
Dal ayrılır cok sevdigi yapragından.
Agac kalır tek başına ben gibi, sevdasından uzak.
Ruzgarlarla inler, acıtır icini özlem...
Kavuşacagı gün icin, yıkılmadan ayakta bekler...
Sevdasının sıcaklıgını hayal eder, onun onu saracagı günü dört gözle bekler...
İlk baharda aşik olur yeniden, onu saran yapragına...
Çocukluk, o derin ırmak çağrısı
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman
Devamını Oku
O masal dağında ünleyen gazal
Güz ve hasret yüklü akşam bulutu
Güz ve güneş yüklü saman kağnısı
Babamdan duyduğum o mahzun gazel
Ahengiyle dalgalandığım harman




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta