Son bahar geldiğinde sararan yapraklar
Hüzün duygusu uyandırır çoğu insanda
Ben severim son baharı imrenirim ağaçlara.
Çırılçıplak kalsalar da bütün kış
Dimdik ayakta kalırlar direnirler
Diplerine dökülür kuru yaprakları
Ağaçlar bir yılın yükünden kurtulur
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




Güzel... Ama bunun dört mevsimi var, epsini yaşayabilse keşkem insanoğlu! Hatice
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta