can havliyle tutunuyorlardı ağaçlara
sararan yapraklar, düşmemek için..
kuşlar ötmüyordu sessizlik hakim
sanki yine göç hüznü var gibi
belki yeni yerlerin heycanı
belkide alışılmış hayattan kopuşa hazırlık...
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




gönül her şeyin en güzelini ister, en iyisini hem kendi, hem dostları için. bu sonahar da olsa bile. mutlu olmalı herkes. ne güzel bir dilek. kalemin daim olsun.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta