Sonbahar Şiiri - İlyas Memiş

Bir hicran mevsimidir yüreklerde sonbahar,
Savrulan yaprakları, kırılan dallarıyla…
Yağmurları gözyaşı, rüzgârı hasret kokar,
Sararır bağ bahçeler rengârenk gülleriyle.

Değişir her tarafta ışıltısı baharın,
Değişir kapkaranlık bulutlarla gökyüzü.
Kapatır ufukları gölgesi dorukların,
Şafakların ardında günler arar gündüzü.

Düşer çiy taneleri her sabah gün doğmadan,
Bir mateme bürünür baştan başa ovalar.
Vadilere pus çöker, karlı dağlara duman…
Göçmen kuşlar çekilir, ıssız kalır yuvalar.

Baharın saltanatı günbegün kaybolurken,
Anılara gömülür tabiat tüm süsüyle.
Ve bir hazan mevsimi hüzünle son bulurken,
Yeryüzünü kuşatır kış beyaz örtüsüyle.

Bir zeval, bir ayrılık, bir vedadır yaşanan...
Vefasız ihtişamın ızdırabı ardından.
Sarar mahzun kalpleri tüm kasvetliyle nisyan,
Sürgüne gider sanki mahlukat öz yurdundan.

Sonbahar mevsimlerin değişen neşesidir,
Sonbahar solan düşler, sararan hülyalardır.
Sonbahar bir yepyeni başlangıcın sesidir,
Aslında her sonbahar ne son ne de bahardır.

Kasım 2008