Geceyi ustura gibi kesen sensizlik,
Dört duvar celladım yokluğunda.
Uzatsam ellerimi tutacak gibiyim,
Ama bir o kadar da uzaksın.
Oysaki nasıl da mutlu ediyor;
Şiirlerim ilham oluyorken başka aşklara,
Ben başkalaştım başka aşklarla.
Başka birini sevemem diyordun,
Şimdi sen oldun bambaşka biri
Ben ise inadına baş kaldırıyorum,
İçimdeki seni seven duygularıma.
Farzet ki bir kar tanesiyim,
Usul usul gökten yağan,
Ve uygun bir yer arayan,
Kalbin gibi...
Giderken valizinde beni de götürmüşsün.
Beni bana geri gönder, çünkü bende artık bana yetecek ben kalmamış.
Aynalara bakıyorum, gördüğüm sen.
Kendi kendime konuşayım diyorum, muhabbeti seninle bitiriyoruz.
Yalnız başıma sokakları gezeyim, boydan boya dolaşayım caddeleri.
Bir bakıyorum ki sol kolumda yine sen.
Ele yâr olana yâren oldum,
Tutuştum harıyla, nâr oldum.
Sitemim vurdu dile, ahuzar oldum.
Derdimi yazıya döktüm, manidar oldum.
Sustum belki, böylesiyle âhyâr olurum.
Kaldırdık müfredattan biz'li geçmiş zamanlarını.
Adın, adımdan ayrı yazılacak gelecek zamanlarda.
Artık hiçbir hikayede, hiçbir romanda aynı anda bulunamayacağız.
Bu așkın mirası olarak, müstakil bir yalnızlık bırakıyorum sana.
Bahçesinde hüzün çiçekleri, ağaçlarında leş kargaları,
Balkonu pişmanlıklar denizine sıfır bir manzara ile.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!