Son Yaprak Şiiri - Mehmet Ali Yavuz

Bugün günlerden bir kara gün,
Papatyaların bana sevmiyor dediği gün.
Rüzgârın bile adını anarken kısıldığı,
Gökyüzünün mavisini unutup sustuğu gün.

Bir zamanlar gözlerinde bahar kurardım,
Şimdi mevsimler bile yolunu değiştirdi.
Seninle başlayan bütün cümlelerim,
Sessizliğin kıyısında yarım kaldı gitti.

Bir gülüşün vardı, akşamları aydınlatan,
Şimdi geceler o ışığı arıyor.
Sokaklar aynı sokaklar belki,
Ama içimden geçen şehir yıkılmış duruyor.

Bugün günlerden bir kara gün,
Papatyaların bana sevmiyor dediği gün.
Elimde kalan birkaç solgun hatıra,
Kalbimde dinmeyen uzun bir sürgün.

Ne kadar inkâr etsem de gerçeği,
Her şey senden sonra eksik ve yarım.
Bir adım daha yaklaşsın diye beklediğim mutluluk,
Uzak bir istasyonun son treni artık.

Ve anladım;
Bazı ayrılıklar kapı çarpmaz,
Sessizce girer insanın ömrüne.
Bir ömür boyunca çıkmamak üzere yerleşir.

Bugün günlerden son yaprağı kopardığım gün,
Papatyaların bile sustuğu, hükmün çoktan verildiği gün.
Ama en çok da,
Seni hâlâ severken senden vazgeçmek zorunda kaldığım gün.