Çocuk düşüncelerimin tek sahibiydin.
Aşkındı uçurabildiğim son uçurtmam.Şimdi gözlerimden uzaklaştın, yaşadıklarımın ardında kaldın.
Ve ben çocuk olamadım birdaha; gittiğin gün beni çocukluğumdan utandırdın.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta