bulduğumuzu sandığımız derinliğimiz:
ne kadar derinsek içimizde,
o kadar büyük çaresizliğimiz...
uçan, uçuşan pembe hayallerimiz
bir imgede soluklanıp,
yetişmeye çalıştığımız düşlerimiz
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta